Gijs gaat de winter in en de schuur kreeg eindelijk fatsoenlijke stroom

Onze robotmaaier heet Gijs. De kinderen hebben hem zo genoemd, de eerste zomer dat hij zijn rondjes reed, en sindsdien praat iedereen in huis over hem alsof hij een huisdier is. Gijs zit vast bij de border. Gijs is moe. Gijs staat in de regen. Afgelopen zaterdag ging Gijs de schuur in voor de winter, en dat was meteen het moment om iets op te lossen waar ik al twee jaar omheen liep.

We wonen in Zijtaart, net buiten Veghel, met een flinke achtertuin en achterin een houten schuur. Daar staan de fietsen, de grasmaaier van vroeger, de tuinstoelen en sinds een paar jaar ook twee e-bikes. Anouk fietst elke dag langs de Zuid-Willemsvaart naar haar werk, ik doe het als het droog is.

Hoe het was

De stroom in de schuur kwam van een haspel. Die liep vanaf een stopcontact in de bijkeuken, onder de achterdeur door, over het terras, het gras over en de schuur in. Daar hing een stekkerdoos aan een spijker boven de werkbank. Op die werkbank laadden we de accu’s van de e-bikes, vaak ’s avonds, zodat ze ’s ochtends vol waren. Het laadstation van Gijs zat op een tweede verlengsnoer dat door een kier in de schuurwand naar buiten liep.

Het werkte. Tot het een keer flink had geregend en de aardlek eruit vloog terwijl de vaatwasser draaide. En tot ik in september op een verjaardag een verhaal hoorde over een schuur die was afgebrand door een accu die ’s nachts aan de lader had gelegen. Of dat precies zo gegaan was weet ik niet, maar ik heb die avond niet goed geslapen.

Een ochtend met iemand die ernaar keek

Ik heb een elektricien Veghel gevraagd om te komen kijken, met de vraag hoe ik zonder haspel stroom in de schuur kon krijgen. Hij liep eerst de tuin door, volgde de kabel met zijn ogen en zei niet zoveel. In de schuur bleef hij even naar de werkbank staren. Het hout was op één plek donker verkleurd, precies waar de lader van Anouk altijd lag. Dat was mij nooit opgevallen.

Zijn voorstel was eenvoudig. Een kabel door de grond in een beschermbuis, van de meterkast naar de schuur, op een eigen groep met aardlekbeveiliging. In de schuur een paar vaste stopcontacten op een plek die niet nat wordt, en buiten op de schuurwand een spatwaterdicht stopcontact voor het laadstation van Gijs. Geen snoeren meer onder deuren door, geen stekkerdoos aan een spijker. Hij raadde ook een rookmelder in de schuur aan, het liefst gekoppeld met die in huis, zodat we het binnen horen als er achterin de tuin iets misgaat.

Accu’s laden, de dingen die ik niet wist

Over de accu’s zei hij nog het meest. Laden op een ondergrond die niet brandt, een tegel of een metalen plaat, niet op hout. Niet in de volle zon en niet als het vriest. Alleen met de lader die erbij hoort. En liefst overdag, als er iemand thuis is, in plaats van de hele nacht. Daar moest ik even aan wennen, want het ’s avonds inpluggen was een gewoonte. Nu leggen we ze na het eten aan de lader en halen ze eraf voordat we naar bed gaan.

Gijs staat inmiddels schoon en droog in de hoek, het laadstation is van het gras gehaald en ligt op de plank. Zijn batterij wil volgens de handleiding in de winter ook af en toe een beetje bijgeladen worden. Daar is nu een stopcontact voor, op een tegel, met een rookmelder erboven.

Wat me het meest is bijgebleven, is hoe gewoon die haspel was geworden. Twee jaar lang liep ik er elke dag overheen. De elektricien Veghel had er tien seconden voor nodig om hem te zien. Het gras op de plek waar hij altijd lag, is nog steeds een beetje geel. Volgend voorjaar maait Gijs dat wel weg.